Zorlayıcı bir olayın ardından her çocuk aynı tepkiyi vermez. Bazıları soru sormaya başlar; bazıları uyku, oyun veya okul yaşamında değişiklikler gösterir. Yaşananları anlamak için çocuğun davranışına olduğu kadar içinde bulunduğu çevreye de bakmak gerekir.
Görüşme süreci, çocuğun yaşına ve kendini ifade etme biçimine göre planlanır. Ebeveynlerle yapılan görüşmeler, evde nelerin destekleyici olabileceğini birlikte düşünmeye yardımcı olur.
Çocuğunuzda sizi endişelendiren değişimler varsa ilk görüşmede durumu ve uygun desteğin kapsamını konuşabiliriz.
Bir çocuğun zorlayıcı bir yaşantıya verdiği tepki yalnızca olayın kendisiyle açıklanamaz. Önceden kurduğu güven ilişkileri, günlük rutinleri, gelişim dönemi ve yetişkinlerden duydukları da yaşadığını anlamlandırma biçimini etkiler. Bu nedenle ilk görüşmelerde değişimin ne zaman başladığı, hangi ortamlarda belirginleştiği ve aile içinde olayın nasıl konuşulduğu üzerinde durulur.
Görüşmelerde çocuğa açıklama yapma biçimi, oyunda ya da davranışta görülen değişimler ve ebeveynin kendi zorlanması birlikte değerlendirilebilir. Amaç çocuğu anlatmaya zorlamak değil, güvenli ve öngörülebilir bir ilişki içinde kendini ifade etmesine yer açmaktır. Yoğun güvenlik riski veya acil destek ihtiyacı varsa uygun sağlık ve koruma hizmetlerine yönlendirme önceliklidir.